به نام حداوند جان و خرد که با یادش روشن گردد روانهر آنکس که از عشق ندارد نشان ره او سخت گردد و کار ناتمام تجلی عشق است هدف آفرینشکه تا نور الهی گردد به چشمت عیان سبب چیست که از عشق گشتی جداچه شد که دل پر نور را کردی تیره و تارندیدی در کوه و صحرا عطرش پیچیده در فَضانخواندی شعرهای زیبای شاعران بی مدعازدی دل به دریا و نمی بینی دریا دلانگله از که داری گم کرده راه و نشاننگو گم شدم در کوچه های بی کسی کس بس کسان نموده راهت عیانبنه قدم در راه رهروان نور و صفااگر در دلت هست شور عشق اوپر از نور کن دل تیره و تار شکایت مکن از زمین و زمان

شب است و شور وعشق و مستینگیرد دل آرام از غوغای هستی سخن ازسوز دل جایز نباشد گفتن اسراردل به نامحرم روا نباشد بیا امشب نگاهت را سوی آسمان کنپیام آن ستاره را در دل نهان کن یکی از اسرار عالم را بیان کندل ما را هم شادمان کنبیا با هم در این دل شب ببندیم عهد و پیمانکه هرگز برنگردیم از نیمه راه نگوییم راه سنگلاخی و سخت است به بالای آن کوه بلند رفتن محال استمگر نشنیدی قصه عشاق نامدارچه شیرین بیان کردند حکایت پایان راه کدورت گر به دل داری نیست جایت اینجادلی گر بیازاری برمی گردی از نیمه راهدل صاف وصادق جایش اینجاست مرام و خوی خوش داشتن توشه راه است اینجامن امشب دل و جان را سپرده ام به اوکه تاسیرابم کند از عشق و نور خدایش ۱۴۰۳/۱/۳۱